و خواهان خلافت شد . در كوفه ، قيامى به رهبرى سليمان بن صرد و سپس به رهبرى مختار صورت پذيرفت . بدين سان ، وقوع قيامها و انقلابها ويژگى حيات سياسى حاكم بر كشور اسلامى و شيوه و روش شاخص آن در رويارويى با طغيان و تباهى به شمار مىآمد . از اين رو مىتوانيم روزگار زندگى امام سجّاد عليه السلام به ويژه اندكى پس از واقعه عاشورا را عصر قيامها و انقلابها نامگذارى كنيم . انقلاب به خودى خود هدفى مقدّس نيست ، بلكه هدف مقدّس همين ارزشهاى والايى است ، كه موجبات انقلابها را فراهم مىآورد . و گرنه زيان اين انقلابها فراتر و بزرگتر از سود آن خواهد بود . آيا مگر انقلاب فى نفسه ، طغيان عليه نظام حاكم و آشفته ساختن فضاى امنيّت و ايجاد اضطراب و خونريزى نيست ؟ البته ! بنابر اين انقلاب وضعيتى استثنائى است كه عقلا آن را نمىپسندند امّا همين انقلاب شرعيت و قداست خود را از همان‌اهداف والايى كه قصد رسيدن و تحقّق بخشيدن به آنها را دارد ، كسب مىكند . انقلاب به معنى كلى خود ، مردم را از تاريكيهاى جمود و نادانى و ستم به روشنايى حركت وعقل و عدالت‌هدايت مىكند ، ويژگى و شاخصهء زندگى پيامبران و امامان و بندگان نيك خداوند گشته است . از آنجا كه انقلاب زنگار غفلت و بى تفاوتى را از دل مىزدايد و ابرهاى درهم و تاريك ستم و تجاوز را از تشكيلات انقلابيون دور و پراكنده مىسازد ، و كابوس طغيان و تباهى را از جامعه ريشه كن مىكند ، مسئوليّت هر رزمنده و نشان حقانيت هر فرد با كرامت و با